تعریف مواد افزودنی
مواد افزودنی مطابق تعریفBIS موادی به غیر از آب، مصالح، سیمان هیدرولیکی و الیاف تقویت کننده می باشند.

برای اصلاح خواص بتن در بلا فاصله قبل یا در حین زمان اختلاط به بتن یا ملات افزوده می‌شوند تا یک یا چندین خصوصیت از ویژگی‌های بتن را اعم از مرتبه سختی آن، قابلیت و امکان های عملکردی و الاستیسیته و یا این که خاصیت چسبندگی آن را بهبود بخشند.

بر اساس استاندارد های ACI 2010 , ASTM C125 و ISIRI 2930

مزیتهای کلیدی استفاده ازمواد افزودنی بتن ( مشاوره تخصصی افزودنی بتن و کاربرد آنها ) و ملات شامل افزایش مقاومت فشاری و خمشی در تمام سنین، کاهش نفوذپذیری، بهبود دوام، کاهش خوردگی، کاهش افت، تنظیم زمان گیرش اولیه، افزایش اسلامپ و کارائی، پمپ پذیری بهتر، بهبود پرداخت کاری، اصلاح رئولوژی، بهبود عملکرد سیمان، کاهش واکنش سیلیسی- قلیایی ( ASR) و مسایل اقتصادی اختلاط بتن میباشد.

مواد افزودنی بتن به دو دسته افزودنی‌های شیمیایی و افزودنی‌های معدنی تقسیم می‌شوند.

مواد افزودنی را به منظور افزایش کیفیت مطلوب بتن، کاهش نارسایی یا تغییر بعضی از مشخصه‌های بتن به آن اضافه می‌نمایند.

از مهمترین‌ افزودنی‌های بتن، مواد روان کننده و فوق روان کننده هستند.

عملکرد اصلی مواد افزودنی
عملکرد اصلی مواد افزودنی روان کننده، افزایش کارایی بتن یا ملات‌ یا به نوعی دیگر، کاهش آب لازم برای اختلاط بتن‌ یا ملات و لذا افزایش مقاومت بتن است.

افزودنی‌های شیمیایی از فرآوری و ترکیب مواد آلی و معدنی در یک فرآیند شیمیایی به دست می‌آیند.

در حالت‌های پودر یا مایع و در مقادیر کم تا حداکثر ۵ درصد وزن مواد سیمانی، در زمان ساخت و اختلاط یا پیش از ریختن بتن، به مخلوط اضافه می‌شوند.

افزودنی‌های معدنی که به طور طبیعی یافت می‌شوند به سه دسته مواد خنثی، پوزولان‌ها، و مواد شبه سیمانی تقسیم می‌شوند.

برای بهبود و اصلاح خواص مخلوط‌های سیمانی (بیشتر از ۵ درصد وزن سیمان) در زمان اختلاط به بتن افزوده می‌شوند.

(پوزولان_طبیعی: زئولیت، تراس، توف و متاکائولن پوزولان_مصنوعی: خاکستربادی و دوده سیلیس